พราน

นายสมาน ประสบการ ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีชายมีอาชีพนายพราน วันหนึ่งแกก็ออกไปหายิงเนื้อยิงสัตว์ในป่าแกเดินลึกเข้าไปทุกทีๆ เอ้ แกก็ได้ยินเสียงดนตรีปี่กลองขึ้นในป่า ว่า เอ นี่จะเป็นบ้านของใครหนอเสียงมันเป็นดนตรี มันจะแต่งงานหรือจะบวชนาคนะ คิดแล้วอันนี้จะไม่ไปยิง จะไปดูซิในป่ามันจะมีอะไร แกก็ให้นึกแปลกใจ ก็ค่อยๆ เดินเข้าไป เดินเข้าไป เสียงปี่กลองดัง แตงๆ ๆ แต้แว๊ด แตร แต้แว๊ดๆ จั๊บๆ โปงๆ แต แต้ แวด เอ เสียงมันดังใกล้เข้าไปทุกทีๆ

เอ้อ นั่นแนะเห็นด้วยเข้าแล้วเจ้าหมูตัวนี้เองนี่หว่า เอ มันเคี้ยวลูกอะไรนะปากมันก็ร้องจั๊บ จั๊บ ดินที่มันติดหางมันตะหวัดเสียงดัง จั๊บๆ โปง ได้แตร แต้ แวด เอ้า เจ้านกกระแตนั่นเอง มันก็ร้องกันเข้าดีนี่หว่า เออ เสียง แตร แต้ แว๊ด จั๊บๆ โปงๆ เออ นึกสนุกเข้าแล้ววันนี้ ไม่ไปยิงแล้วหมู นึกสนุกเข้ามามั่ง เอ้า พอได้นั่นมันร้องเราก็ว่ามั่ง เสียงแตร แต้ แว๊ด จั๊บๆ โปรงๆ ช้าหมูกินลูกมะโงก โปกไปก็โปกทิง แน้เข้าไที โยๆ เดี๋ยวเล่นกับมันซิวะ เออ เสียงหมูกินลูกมะโงกโปกไปก็โปกทิง แตรๆ แต้ แว๊ด จั๊บๆ โปรงๆ (ซ้ำ) เล่นกับมันอยู่พักใหญ่ เอซักเหนื่อยโว้ยตะวันก็ต่ำลงไป เอวันนี้ท่ามันไม่ได้เนื้อล่ะ เอ้ามึงร้องไป แตร แต้ แว๊ด จั๊บๆ โปงๆ หมูกินลูกมะโงกโปกไปก็โปกทิง กูไม่ยิงมึงแล้วก็แบกปืนแก้วกลับพารา เอย