เณรขนุน

มหาถม ภู่เจริญ ผู้เล่า

เณรคนหนึ่งเข้าไปในหมู่บ้าน เห็นเขาซื้อขนุนลูกใหญ่แบกไป ใจก็นึกอยากจะกินขนุนก็เดินตามเขาไป ทำทีว่าไปขอคุยด้วย เจ้าของบ้านเขาก็เกรงใจ เห็นเณรเข้ามาในบ้าน ก็เชิญนั่งในที่อันสมควรแล้วก็นั่งคุยกัน เณรก็เริ่มวาดลวดลายไหวพริบเพื่อถ่วงเวลา รอกินขนุนนั้นให้ได้ ก็ชวนคุยไปคุยมาจนสิ้น มืดค่ำ เณรก็ยังไม่กลับ ค่ำแล้วก็ว่าจะไม่กลับละ วันนี้ขอค้างที่บ้านนี้เถอะ ก็อ้วนวอน เจ้าของบ้านก็เกรงใจก็จัดที่ให้เณรนอน แต่ก่อนจะนอน เณรก็กวาดตาดูว่าเอาขนุนไว้ไหน ขณะนี้เขาเอาไว้ที่ชานเรือนก็ถามว่าเณรจะนอนที่ไหน เณรก็ว่าฉันจะนอนที่นอกชานเรือนก็ได้ เจ้าของบ้านเห็นเณรจะนอนนอกชานก็ยกขนุนไปไว้ที่ระเบียงเรือน เณรนั่ง ๆ คุยไปก็ว่า เอ ถ้านอนที่ชานเรือนนี้ ไม่มีหลังคา น้ำค้างก็แรง ขอเข้าไปที่ระเบียงเรือนเถอะ เจ้าของบ้านก็เอา เณรจะนอนที่ระเบียงก็นอนเถอะ เขาก็เอาขนุนไปเก็บไว้ในเรือน หันมาถามว่าเณรนอนที่ไหนแน่ ขอนอนในเรือนก็แล้วกัน ตกลงไม่รู้จะเอาขนุนไว้ที่ไหนดีแล้ว เจ้าของจึงยอมให้เณรนอน

ไอ้ขนุนเริ่มสุกมีกลิ่นหอมหวน เณรก็ลงมือ พอเจ้าของบ้านหลับก็ลงมือกินขนุนกินยวงหมดลูกเลย ก็อิ่มพอสมควร ก็คิดว่าเอาเม็ดหรือชังเปลือกเหล่านี้ถ้าเหลือไว้ เจ้าของบ้านเขาก็จะรู้ อย่างงั้นเลยทนกินให้หมดเถอะ เณรจึงทนกินหมดทุกอย่าง กินเข้าไปมากท้องเริ่มทำพิษเณรก็คิดว่า เอ เรากินมากๆ จะต้องถ่ายเป็นแน่ก็จัดแจงเดินไปเข้าห้องน้ำไปถ่ายแล้วครั้งหนึ่ง พอเดินมาถึงที่มันไม่ได้ถ่ายธรรมดาเสียแล้วอาหารเริ่มเป็นพิษท้องเสียก็จะถ่ายอีกเป็นครั้งที่ 2 เจ้าของบ้านก็ตื่น เอจะทำอย่างไรดีท้องก็กำลังถ่ายไม่ได้เรื่องแล้ว ก็หลบถ่ายไปข้างเรือน ขณะที่อยู่ข้างเรือน ท้องก็กำลังจะถ่ายอีก ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ โดดลงเรือนหนี เจ้าของบ้านได้ยินก็ไม่ได้นึกว่าเป็นเณร นึกเอะใจจัดแจงออกไปดู เณรออกวิ่งไปขณะที่วิ่ง ไอ้สิ่งต่าง ๆ ที่กินเข้าไปก็ออกมา เนื้อก็ออกแล้วเหลือแต่พวกกากต่างๆ พวกหมาอยู่ใต้ถุนไม่ทันรู้เกิดอะไรขึ้น ก็ออกกวดวิ่งไปที่เม็ดขนุนก็ออกมาถูกหัวหมา หมาเห่าโฮก เม็ดขนุนก็ออกมาโดนหัวหมา เสียงดังเป๋ง เป็นจังหวะๆ โฮก เป๋ง โฮก เป๋งๆ เรื่อยไป