“ ศีลกำมะลอ ”

นายประจวบ ถิระพงษ์ ผู้เล่า

ผมตั้งใจจะว่าพระ เขาขึ้นชีเราก็จะขึ้นชีเหมือนกันฮะ แต่ว่าชีของเราหมดท่าเลย ถ้าเขาขึ้นชีเราเปลี่ยนเป็นสงฆ์ว่า (หัวเราะ) เขาบอกว่ามันมีเรื่องว่า ชื่อเรื่องว่าอะไร ศิลกำมะลอ คงจะขำบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ นะฮะ ที่เขาพูดชีเสียก่อน เราก็ต้องชีเหมือนกัน เอาพระแก้ดีกว่า ก็มีว่า อย่างวัดเรานี่แหละครับ วัดดงครับ วัดดงมีสะพานข้ามฟาก เราก็ต้องข้ามฟากไปเรี่ยรายล่ะครับ ไปเรี่ยรายนี่ การเรี่ยรายเราก็จะต้องเอาตัวมัคทายกไปเรี่ยรายด้วย พระด้วย มัคทายกด้วย ไปเรี่ยรายสมัยก่อนนี่ ไอ้การเรี่ยรายข้ามสะพานจากหน้าวัดนี่ มันไม่มีสะพานปูน สะพานอิฐ สะพานหิน อะไร ก็สะพานไอ้แค่ไม้ไผ่มาทำ ไอ้ทอด ๆ ๆ ๆ เอาไว้นี่เป็นสะพานครับ นี่ก็พอดีมัคทายกก็เอาหลานสาวไปด้วยคนหนึ่ง หลานสาวแล้วก็น้องสาวไปด้วยก็กลับบ้านนั่นแหละ ไอ้น้องสาวบอกว่าอย่ากลับเลย เดี๋ยวไปเรี่ยรายด้วยกันเหอะ อ้าก็เลยไปด้วยกัน พระนำหน้า มัคทายกตามตูด ไอ้ลูกสาวตามหลัง หลานสาวตามหลัง ก็เป็นแถวข้ามสะพาน ไอ้สะพานสมัยก่อนนี่ไม่ค่อยดีนะครับ ประเดี๋ยวก็ตกสะพาน พระตกสะพานรวดลงไป พระตกสะพานเผอิญล่วงไปค้างอยู่ ไอ้สงบนี่ครับ มันเกี่ยวตาสะพาน (หัวเราะ) ตัวตกลงไป นึกดูครับ มันก็เลิกหมดแหนะ ใช่ไหมฮะ มัคทายกก็กลัวหลานสาว ลูกสาวนี่จะเห็นอะไรต่อมิอะไรของพระนี่ ก็มือนี่ไงฮะ ปิด ๆ ๆ ๆ นี่ ไอ้ลูกสาวหลานสาวก็ไม่สนใจหรอก เห็นพระตกสะพานก็อยากช่วย ก็เห็นมือปิด ๆ ก็สนใจในสิ่งนั้นขึ้นมา ว่ามันอะไรน่ะสิ (หัวเราะ) สงสัยนิไปปิด มันก็ปิดหนักไปหน่อย ก็ไปถูกเข้า ถูกไปเข้าได้เมื่อไรของพรรค์นี้ ไปถูกเข้ามันเป็นอย่างไรขึ้นมาไม่รู้นะครับ คน ๆ ที่เป็นลูกสาวเขามีผัวแล้ว ไอ้หลานสาวมัยยังเด็กอยู่ ก็ถามว่าอะไร ๆ ตามอะไร ๆ นี่ นี่ละศิลพระละ เขาบอกนี่ละศิลพระละ พอบอกว่าศิลพระก็จะยกมือไหว้ละ ก็บอกว่าอย่า ๆ ๆ ๆ นี่ละศิลกำมะลอ อย่าไหว้ ๆ ศิลกำมะลอก็แค่นั้นครับ (หัวเราะ)