ไอ้ขาติดกับไอ้ตาบอด

ผู้เล่า

ไอ้ขาติดกับไอ้ตาบอดเป็นเพื่อนรักกันมาก เวลาไปเที่ยวไหนๆ ไอ้ตาบอดจะให้ไอ้ขาติดขี่คอไปด้วย วันหนึ่งที่ลานวัดมีการฉายหนังไอ้ตาบอดจึงชวนไอ้ขาติดไปดูหนัง ขณะที่หนังกำลังฉายอยู่นั้นไอ้ขาติดเป็นผู้บรรยายภาพให้ไอ้ตาบอดฟัง ไอ้ขาติดพยายามบรรยายให้ไอ้ตาบอดฟังให้ดีที่สุด เมื่อหนังจบลงไอ้ขาติดถามไอ้ตาบอดว่าสนุกไหมไอ้ตาบอดบอกว่าถ้าเห็นภาพด้วยมันคงจะดีกว่านี้ วันรุ่งขึ้นไอ้ขาติดจึงชวนไอ้ตาบอดไปทอดแหกัน ให้ไอ้ตาบอดอยู่หัวเรือเป็นคนทอด ไอ้ขาติดเป็นคนพายท้าย ทั้งสองทอดแหกันไปเรื่อยจนกระทั่งไปถึงสะพาน ไอ้ตาบอดยืนอยู่หัวเรือจึงชนสะพานตกลงไปในน้ำ ไอ้เจ้าตาบอดจึงต่อว่าไอ้ขาติดว่าไม่บอกว่ามีสะพานขวางหน้า ต่อไปถ้ามีสะพานขวางข้างหน้าให้บอกตนก่อนล่วงหน้า เมื่อพายเรือไปเรื่อยๆ ไอ้ขาติดก็เห็นจระเข้ลอยขวางอยู่ข้างหน้าด้วยความกลัวทำให้ไอ้ขาติดพูดไม่ออก กลายเป็นคนติดอ่าง บอกเจ้าตาบอดว่า เฮ้ย ตะ ตะ ตะ เจ้าตาบอดคิดว่าสะพานจึงกระโดดลงไปในน้ำ พอดีกับเจ้าขาติดพูดออกพอดีว่าตะเข้ ไอ้ตาบอดพอได้ยินว่าตะเข้ก็ตาเหลือกว่ายน้ำหนีขึ้นเรือ ส่วนเจ้าขาติดความกลัวเพื่อนจะตายรีบวิ่งไปหัวเรือเพื่อฉุดเพื่อขึ้นเรือ ทำให้ขาที่ติดกันหลุดออกจากกัน ฝ่ายเจ้าตาบอดเมื่อขึ้นมาบนเรือได้ก็อุทานว่า โอ้โฮตัวเบ้อเร่อเลย ไอ้ขาติดจึงบอกว่ามึงมองเห็นหรือ ไอ้ตาบอดจึงบอกว่าเออกูมองเห็นแล้ว ไอ้ตาบอดหันมาหาไอ้ขาติดถามว่ามึงมาจากท้ายเรือได้อย่างไร ไอ้ขาติดจึงมองขาของตนเองพบว่าขาของตนเองหลุดออกจากกันแล้ว ทั้งสองมีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง กระโดดเข้ากอดกันแล้วช่วยกันทำมาหากินกันต่อไป