ครอบครัวหูหนวก

ผู้เล่า

กาลครั้งนานมาแล้ว มีครอบครัวครอบครัวหนึ่งทั้งบ้านมีแต่คนหูหนวกทั้งหมด พ่อก็หนวก แม่ก็หนวก ลูกสาวก็หูหนวก ณ. ที่หมู่บ้านแห่งนั้นมีวัดอยู่แห่งหนึ่งมีหลวงตาไฝเป็นเจ้าอาวาส วันหนึ่งหลวงตาไฝเกิดยาสูบหมดจึงใช้ให้เจ้ามีซึ่งเป็นลูกศิษย์วัดซึ่งหูหนวกไปซื้อยาจากบ้านครอบครัวหูหนวก เจ้ามีนึกว่าหลวงตาใช้ให้ไปซื้อน้ำปลาจึงเอาปิ่นโตไปซื้อน้ำปลามา เมื่อไปถึงบ้านพบลูกสาวเจ้าของบ้านกำลังทอเสื่ออยู่ เจ้ามีไปถามลูกสาวว่าน้ำปลามีขายไหม ลูกสาวก็บอกว่ายังทอไม่เสร็จยังไม่ขาย เจ้ามีนึกว่าลูกสาวเจ้าของบ้านให้ไปตักเอาจึงไปตักน้ำปลาแล้วกลับวัดไป ฝ่ายลูกสาวเห็นเจ้ามีขึ้นไปบนบ้านแล้วเอาอะไรไปก็ไม่รู้ จึงวิ่งไปหาแม่บอกแม่ว่า แม่ แม่ ไม่รู้ว่าไอ้มีมันเอาอะไรไป ส่วนแม่ซึ่งหูหนวกซึ่งกำลังสานตะกร้าอยู่ได้ยินลูกสาวพูดนึกว่าลูกสาวถามวิธีสานตะกร้าจึงบอกว่าตะกร้าร้องเหลาตอกให้ดี ๆ และต้องสานให้ห่าง ๆ แล้วไล่ให้ลูกไปสานเสื่อต่อ แม่เดินไปหาพ่อบอกพ่อว่า นี่พ่อเมื่อแต่กี้นี้ฉันเห็นเจ้ามีมันมาจีบลูกสาว เราสงสัยว่ามันจะชอบลูกสาวเรานะ ฝ่ายพ่อกำลังสานกระบุงอยู่ก็ตวาดด้วยความโมโหว่า บ๊ะแกก็โตจนป่านนี้แล้วยังมาถามอีก กระบุงมันก็ต้องสานกลม ๆ ซิวะ กระดังมันก็ต้องสานแบน ”