สองคนผัวเมีย

นายสอน เหมวิหค ผู้เล่า

มีสองคนผัวเมีย ผัวหูหนวก เมียก็หูหนวก อยู่กันมาพอมีลูกสาวก็หูหนวกอีกครั้นอยู่มาลูกสาวก็โตเป็นสาวพอได้แฟนก็หูหนวกอีก วันหนึ่งพ่อตาก็ซื้อควายให้ลูกเขยตัวนึงให้เอาไว้ไถนา ฝ่ายเมียเป็นคนส่งข้าว แม่ยายเป็นคนทอผ้า พ่อตาสานกระพ้อม

อยู่มาวันหนึ่งผัวเห็นเมียมาส่งข้าว ผัวก็ไถนาเรื่อยไป พอเมียไปถึงผัวก็ขอควายให้หยุดก่อนแล้วพูดกับเมียว่า “แหม วันนี้เขาจะมาซื้อไอ้ทุยเราเสียแล้ว เราก็ยังไถนาไม่เสร็จ จะทำอย่างไรดี” ฝ่ายเมียได้ยินก็พูดว่า “แหม ! นี่พี่ ฉันก็มาส่งข้าวเร็วแล้วนะ พี่ยังว่าฉันมาสายอีกหรือ” ผัวก็บอกเมียว่า “ก็นั่นนะซิ ไอ้ทุยเราก็พึ่งซื้อมา แล้วเราก็ยังไถนาไม่เสร็จด้วย” พอเมียได้ยินผัวดังนั้นก็โยนกระจาดข้าวทิ้งหมดเลย นึกว่าผัวว่าเอาข้าวมาส่งสาย แล้วก็วิ่งกลับบ้าน พอวิ่งมาถึงบ้าน แม่กำลังทอผ้าอยู่บนเรือนลูกสาวก็บอกกับแม่ว่า “ฉันจะเลิกกับผัวแล้วนะแม่ ฉันเอาข้าวไปส่งมันเช้า.........มันหาว่าฉันเอาไปส่งมันสาย” แม่พูดขึ้นว่า “หนอยแน่ะ อีหนู ก็ผ้าขาวม้าผืนนี้ แม่ทอจะให้พ่อมึงเอาไปทำบุญ มึงจะเอาไปให้ผัวมึงได้ยังไงว่ะ” แม่ก็เคืองลูก เดินไปหาผัว ผัวก็กำลังสานกระพ้อมอยู่ แล้วก็บอกกับผัวว่า “แหม! อีหนูเรานี่มันจะหลงผัวมันใหญ่เสียแล้ว ผ้าที่ฉันจะทอให้แกไปทำบุญ มันจะเอาไปให้ผัวมัน” พอผัวได้ฟังเมียพูดดังนั้นก็พูดขึ้นว่า “เฮ้ย! อีห่านี่กระพ้อมมีเยอะแยะ มึงจะเอาอันที่กูสานไม่เสร็จไปแช่ข้าว”