กรรมสนองกรรม

นายสมบัติ อรุณรัตน์ ผู่เล่า

มีชายคนหนึ่งชื่อตาหนาน เป็นคนอีสาน ด้วยความแห้งแล้งกันดารจึงได้เร่รอนพเนจรเรื่อยมาจนถึงภาคกลาง มาเจอะยายคนหนึ่งยายก็ถามขึ้นว่าแกมาจากไหนตาหนานก็ตอบว่า ข่อยเดินทางมาหากินภาคกลางที่อีสานนั้นแห้งแล้งกันดาร แล้วแต่ใครจะอนุเคราะห์เมตตา ใครจ้างเอาทั้งนั้น จนยายเกิดสงสารจึงชวนให้ไปอยู่ที่ปลายนาของแกเพื่อเฝ้าสวนเฝ้านาให้แกด้วย หักร้างถางพงเอาเอง ทำมาหากินในที่ของแก ตาหนานดีใจมาก และแกก็เป็นคนขยันอยู่แล้ว ก็ตกลงจะไปอยู่ที่ปลายนา ส่วนยายก็หาไม้ไผ่มาให้เพื่อที่จะได้ปลูกกระต๊อบ ตาหนานก็ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินปลูกผัก ฟักแฟงแตงกวามากมายตรงไหนที่ลุ่มแกก็ทำนาเอาไว้กินเอง ส่วนผักที่ได้มานั้นก็เอาไปให้ยายบ้าง ขายบ้าง และเรื่องหาปลาตาหนานแกเก่งมากจนคนแถวนั้นไม่มีใครสู้ได้เลย

ต่อมาวันหนึ่งแกเอาปลาที่หามาได้นั้น ทำใส่เกลือตากแดดเอาไว้ และมีหมามากินของแก ตาหนานกลับมาจากหาปลาพอดีแกเห็นเข้า จึงได้ไล่กวดจับหมาหมายจะเอาปลาคืน พอจับได้แล้วหมามันกินส่วนหัวไปแล้ว ก็ดึงเอาปลาออกจากปากหมาก็เหลือแต่ส่วนหาง แกโมโหมากก็เลยเอาปลาหมอที่หามาได้นั้น จับหมาอ้าปาก แล้วเอาปลาหมอใส่ปากหมา ยัดลงไปแล้วก็พูดว่ามึงอยากกินก็ให้กินเสียให้เข็ด ส่วนปลาหมอมันยังไม่ตาย มันก็ดิ้นและยังมีครีบกระโดงที่แหลมด้วยแล้วทำให้หมาดิ้นไปดิ้นมาทรมานมากและทนพิษบาดแผลไม่ไหวก็ตายลงในที่สุด

พอ 4 ปีต่อมา ในขณะที่ตาหนานออกไปหาปลาแต่คราวนี้แกลืมเอาตะข้องใส่ปลาไป แกก็เลยเอาปลาที่หามาได้นั้น ห่อใส่ผ้าเสียจนเต็ม และก็กองเอาไว้บ้าง และก็ลงไปละเบ็ดคันสุดท้าย ห่อผ้าก็เต็มแล้วแกก็ไม่ได้เอาลงไป และบังเอิญคันนี้ติดปลาหมอตัวใหญ่ซะด้วย แกก็ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ปลดปลามาแล้วก็เอาปากแกกัดหัวปลาหมอเอาไว้เพื่อที่จะได้เปลี่ยนเหยื่ออยู่นั้น ตามีแกเดินมาพอดีก็ร้องถามตาหนานขึ้นว่า ได้ไหมล่ะตาหนาน ตาหนานจะพูดตอบ ตาหนานด้วยความลืมตัวที่ปลาอยู่ที่ปากของแกพอแกอ้าปาก ปลาหมอก็ดิ้นพรวดลงไปในคอของแก ปลาหมอก็ใหญ่และก็มีครีบกระโดงที่แหลมคม ก็ดิ้นไปดิ้นมาในท้องของตาหนาน 3 วันต่อมาตาหนานก็ตายลง นี่แหละ กฎแห่งกรรม