คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด

นางชิด ไวยมาลา ผู้เล่า

ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนดีมีวิชาสมมติเรื่องอยู่คนหนึ่งแกชื่อว่า ตาเกิด แกหากินทางวิชาเวทย์มนต์ของแกนี่แหละเลี้ยงครอบครัวของแก โดยไม่ต้องลงทุนอะไรทั้งสิ้น

อยู่มาวันหนึ่ง แกได้ข่าวว่าเจ๊กเชียงต้องการหมู แกจึงเสกครกทำเป็นหมูเพื่อจะขายให้เจ็กเชียง ฝ่ายเจ๊กเชียง เมื่อรู้ว่าตาเกิดมีหมูใหญ่ขายก็ไม่รอช้า รีบมาหาที่บ้านตาเกิดทันที เมื่อเจอหมูเจ๊กเชียงก็ดีใจจึงถามตาเกิดว่า

“หมูลื้อจะเอาเท่าไรวะ”

ตาเกิดบอกว่า “เอาสองร้อย”

เจ๊กเชียงไม่ต่อเลย จ่ายเงินสองร้อยให้ตาเกิด แล้วเจ๊กเชียงก็เอาหมูไปก่อนจะไปตาเกิดร้องสั่งว่า

“เชียงเอ้ย....หมูอั้วที่ซื้อไป ลื้อเอาใส่เล้าไว้ให้ดีประเดี๋ยวมันจำบ้านได้ มันจะหนีลื้อ”

เจ๊กเชียงก็ทำตามตาเกิดสั่ง พอรุ่งเช้าเจ๊กเชียงไปเปิดเล้า จะเอาหมูไปขายต่อ “อ้ายย่ะ....หมูกลายเป็นครกไปเสียเลี้ยว” แกเคืองตาเกิดมาก

“หนอย.....ไอ้คนไทยหลอกต้มเจ๊กได้”

แกจึงแบกครกใส่เรือไปคืนตาเกิด เพื่อจะเอาเงินคืน 200 ฝ่ายตาเกิดเจ้าเล่ห์รู้ทัน รู้ว่าเจ๊กเชียงต้องย้อนมาแน่ แกจึงนอนเอาผ้าคลุมตัวไม่ให้เห็นแก พอดีที่เจ็กเชียงมาถึงบ้าตาเกิด แกจึงร้องเรียกตาเกิด

“เกิดเอ๊ย.....เกิดเอ๊ย.....”

ไม่มีเสียงรับ เจ๊กเชียงโมโหจัด จึงขึ้นบ้านตาเกิด เขาว่าตาเกิดไม่สบาย แกไม่ฟังละคราวนี้ แกกระชากขาตาเกิดหลุดติดมือเจ๊กเชียง เจ๊กเชียงกลัวจะมีความผิด แล้วยังได้ครกคืนอีกด้วย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด”