คนถือศีล 5 เป็นประจำย่อมมีอายุยืน

นายเพียร โพธิ์เจริญ ผู้เล่า

ในอดีตตะกาลนานมาแล้ว มีตระกูลๆ หนึ่งเป็นพราหมณ์ รักษาศีล 5 เป็นประจำ ในตระกูลของเขาคนที่เกิดมา หญิงก็ตาม ชายก็ตามต้องถือศีล 5 ทุกคน แล้วเมื่อจะตายก็มีอายุ 100 ปี หรือ 100 ปีกว่าทุกคน เขามีลูกคนหนึ่งมีชื่อว่า ธรรมบาลกุมาร ธรรมบาลกุมารนี่ก็รักษาศีล 5 เป็นประจำ เมื่ออายุเขาเจริญวัยพอสมควรแล้วบิดาของเขาก็จะให้ศึกษาเล่าเรียนศิลปะวิทยา จึงส่งลูกของเขาไปสู่สำนักอาจารย์ตักกะศิลา ทิศาปาโมกข์ มานพผู้นี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาศึกษาเล่าเรียนศิลปวิทยา ก็ใกล้จะสำเร็จ บังเอิญเพื่อนที่เรียนอยู่ในสำนักเดียวกันถึงแก่ความตาย 1 คน ครูอาจารย์และเพื่อนต่างก็เศร้าโศกเสียใจร้องห่มร้องไห้ พรรณนาไปต่างๆ นาๆ แต่ธรรมบาลกุมารไม่ร้องไห้เสียใจ ครูอาจารย์ก็แปลกใจพร้อมด้วยเพื่อนๆ ทุกคน จึงถามว่า “ทำไมเธอจึงไม่เศร้าโศกเสียใจ เหมือนเพื่อนๆ ทุกคนเล่า" เขาจึงตอบว่า ตระกูลของกระผมไม่เคยตายต่ำกว่า 100 ปีเลย ไม่เคยตายด้วยอุบัติเหตุต่างๆ เมื่อตายก็ต้อง 100 ปีขึ้นไปทุกคน

ครูอาจารย์สงสัยอยากทดลองให้เห็นความจริง จึงได้เก็บเอากระดูกแพะห่อผ้า ใส่ถุงออกเดินทาง จากตักกะศิลานครแล้วก็ทำทีร้องไห้ไปถึงบ้านธรรมบาลกุมาร จึงถามชาวบ้านว่านี่บ้านของพ่อแม่ของธรรมบาลกุมารใช่ไหม เมื่อรู้ว่าบ้านของธรรมบาลกุมาร พอพ่อแม่ก็เข้าตีอกชกหัวกับพ่อแม่ของธรรมบาลกุมาร จึงได้กล่าวขึ้นว่าเบญจศีล ธรรมบาลกุมารของเราไม่ตายหรอก ที่ท่านก่อกระดูกมานั้นเป็นกระดูกของแพะและสัตว์ต่างๆ ลุกของเราไม่ตายหรอกเพราะธรรมบาลกุมารถือศีล 5 หรือเบญจศีลเบญธรรม ไม่ตายภายใน 100 ปีทุกคนไป อาจารย์จึงทราบความเป็นจริงว่าผู้รักษาศีล 5 เรียกว่า เบญจศีลเบญจธรรมนั้นสมกับคำว่า ธรรมและรักษาบุคคลที่เป็น