ความเป็นมาของเรื่องหัวหมูไถนา

นายเพียร โพธิ์เจริญ ผู้เล่า

ในกาลครั้งหนึ่ง หมูกับหมาได้เป็นบริวารของพระอิศวร เมื่อถึงกำหนดไถนาพระอินทร์ก็ให้หมูกับหมามาไถนา ถ้าใครไม่มาไถจะถูกตัดหัว หมูกับหมาก็ถูกบัญชาให้ลงมาไถนาบนพื้นดิน เมื่อหมูกับหมาตกลงกันแล้วหมูก็เริ่มไถนา ส่วนหมานั้นมีนิสัยขี้เกียจอยู่แล้วไม่ค่อยไถนา ชอบไปเที่ยวป่าหาอาหารกิน หมูก็ไถนาเรื่อยไป พอครบกำหนดเวลาพระอินทร์ลงมาส่วนหมาก็กลับมาพอดี และหมูก็หิวอาหารพอดี ก็ออกไปหากินและพอดีกับพระอินทร์ลงมาตรวจ หมาก็ปากดี เมื่อพระอินทร์ถามว่าอยู่ไหน หมาก็บอกว่า หมูขี้เกียจไปเที่ยวหาอาหารกิน ผมไถนาคนเดียว พระอินทร์ก็โกธรก็ส่งให้เอาหมูไปฆ่า เจ้าหมูก่อนตายก็ขอพรไว้อย่างหนึ่งว่า ไหนๆ จะตายก็ไม่ว่า ของฝากชื่อหัวไว้ไถนา ด้วย ตั้งแต่บัดนั้นมาที่หัวไถนาเราจึงเรียกว่า หัวหมูไถนา