ไม่แน่หรอกพ่อ

นางสาวบรรจง สุมาลัย ผู้เล่า

มีพ่อลูกสองคน ก็ได้ชวนกันไปทอดแห พ่อเป็นคนทอด ลูกชายเป็นคนถือท้ายทอดไป 2-3 โครมก็ได้ได้ปลาโลมา 4 ตัว พอจะทอดอีกโครมฝ่ายพ่อก็เอ่ยถามลูกชายว่า “เอ็งว่าถ้าพ่อทอดแหโครมนี้ลงไปจะได้ปลาไหมเนี่ย” ลูกชายก็ตอบว่า “ก็ไม่แน่หรอกพ่อ” พอทอดแหเสร็จก็กลับบ้านพอถึงท่าน้ำ พ่อก็จะขึ้นก่อนก็ถามลูกชายว่า “สะพานจะหักไหมวะ” ลูกชายก็ตอบอีกว่า “ก็ไม่แน่หรอกพ่อ” พอขึ้นบ้านแล้วสองพ่อลูกก็จัดแจงหุงข้าวทำกับข้าวพอเสร็จก็ยกมาตั้งกินเป็นอาหารเย็นกัน พอจะลงมือกินข้าวพ่อก็ตักข้าวใส่ปาก แต่ยังไม่ทันใส่ปากก็ถามลูกชายอีกว่า “พ่อจะได้กินข้าวไหมวะเนี่ย” ลูกชายก็ตอบอีกว่า “ก็ไม่แน่อีกล่ะพ่อ” ฝ่ายพ่อก็โมโหวางมือที่จะเอาข้าวใส่ปากไล่กวดเตะลูกชาย พอดีหมาตัวหนึ่งเห็นสำรับกับข้าวตั้งอยู่ก็กินเสียเรียบ พอสองพ่อลูกกลับมาเห็นสำรับว่างเปล่าข้าวก็อด ต่างคนต่างมองหน้ากัน แล้วพูดพร้อมกันว่า “อะไรๆ มันก็ไม่แน่ แม้แต่ข้าวจะเข้าปากแล้วยังอดกินเลย”