ศรีธนญชัย ตอน กำเนิดศรีธนญชัย

อุดม จินดาเรือง ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังมีสามีภรรยาคูหนึ่งอาศัยอยู่ด้วยกันมานานหลายปีแล้ว ที่ตำบลบ้านบึง ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงศรีอยุธยา ผู้เป็นสามีชื่อว่านายนันทา ส่วนภรรยา ชื่อว่า นางเหรา ทั้งสองรักใคร่ปรองดองกันดี แต่ทว่ายังคงมีความทุกข์ใจในเรื่องที่ยังไม่มีบุตรไว้เป็นที่พึ่งและสืบสกุล วันหนึ่งทั้ง 2 จึงปรึกษากันว่าจะบนบานขอลูกจากเทวดาทั้งหลายทั้งปวง เพราะเป็นหนทางสุดท้ายที่เป็นความหวังเมื่อเห็นพ้องต้องกันดังนั้นแล้วสองสามีภรรยา จึงตั้งศาลเพียงตาขึ้นที่หน้าบ้านหาของคาวหวานอย่างละเล็กละน้อยมากราบไหว้บูชาแล้วตั้งจิตอธิษฐานให้เทวดาบันดาลประทานลูกน้อยให้สักคนหนึ่งด้วยแรงอธิษฐานอันแน่วแน่ของทั้งสองจึงบันดาลให้ศิลาอาสน์ของพระอินทร์แข็งกระด้างขึ้น พระอินทร์รู้ด้วยวิญญาณวิเศษว่า มนุษย์ต้องการให้พระองค์ประทานความช่วยเหลือ พระอินทร์จึงทรงเล็งทิพยเนตรตรวจตราดูก็รู้ว่า มีสามีภรรยาคู่หนึ่งได้ประกอบคุณงามความดีไว้เยอะแต่มีความทุกข์เพราะไม่มีบุตร จึงมีเทวบัญชาให้เทวดาองค์หนึ่งซึ่งใกล้สิ้นอายุแล้วให้มาเกิดในครรภ์ของนางเหรา คืนวันหนึ่งเองขณะที่นางเหรากำลังหลับใหลเคียงข้างสามี นางก็ฝันเห็นดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่าง เมื่อดวงจันทร์ลอยมาตรงหน้า นางก็เอื้อมมือคว้าดวงจันทร์มาประคองไว้ในมือ พอเช้ามาทั้งสองก็ไปวัดแต่ต้องผิดหวังเพราะท่านสมภารไม่อยู่แต่สามเณรน้อยผู้หนึ่งเมื่อฟังความประสงค์ของทั้งสองจึงอาสาทำนายฝันให้ ซึ่งสามเณรก็ทำนายว่าทั้งสองจะได้ลูกชายที่ลาดเหนือคนทั้งปวงหลังจากคลอดลูกทั้งสองจึงให้ท่านสมภารตั้งชื่อให้และก็ได้ชื่อลูกชายว่า ศรีธนญชัย อันมีความหมายว่า ผู้มีทรัพย์และสมบัติเป็นมงคล ต่อมาสองสามีภรรยาก็สบายขึ้นเป็นลำดับ