อ่างทองคำ

นายชวน ควรสถิตย์ ผู้เล่า

นานมาแล้วมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีชายชรามีลูกชาย 3 คน วันหนึ่งชายชราอยากทดสอบลูกว่ายังดูแลตัวเองได้หรือไม่ เขาจึงให้ลูกชายคนโตออกไปตัดฟืน ลูกชายคนโตก็นำข้าวออกไปกินด้วยเขาได้พบต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งได้มีรุกขเทวดาองค์หนึ่งซึ่งแปลกกายเป็นคนพเนจรได้มาขอข้าวกินโดยพูดว่าไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ลูกชายคนโตก็บอกว่าฉันให้แกไม่ได้หรอกไปหากินเองซิแล้วชายคนนั้นก็เดินจากไป พอเขากลับไปถึงบ้านก็ไม่ได้ฟืนกลับไป ชายชราผู้เป็นพ่อโกรธมากจึงสั่งให้ลูกชายคนกลางไปตัดฟืน เขาก็ออกไปตัดฟืนตามคำสั่งของชายชราและได้นำข้าวไปกินระหว่างทางด้วย ขณะเดินทางได้พบคนพเนจรซึ่งเป็นรุกขเทวดาได้ไปขอข้าวกิน ลูกชายคนกลางบอกว่าไปไกลๆ ฉันเหม็นตัวแก ไปหากินเอาเอง พอลูกชายคนกลางกลับไปบ้านก็ไม่ได้ฟืนกลับไปอย่างพี่ชาย ชายชราก็โกรธลูกชายคนกลาง จึงได้สั่งให้ลูกชายคนเล็กซึ่งเป็นคนสุดท้องไปตัดฟืน เขาได้นำผลไม้ติดตัวไปกิน ระหว่างทางก็ได้เดินไปเจอคนพเนจรคนหนึ่งลูกชายคนเล็กก็ทักว่า “ลุงครับกินผลไม้กับผมไหมครับ” คนพเนจรก็บอกว่า “ขอบใจนะ เธอเป็นเด็กใจดีมาก” คนพเนจรถามต่อว่าเจ้าออกมาหาฟืนหรือ ลูกชายคนเล็กก็บอกว่าผมมาหาฟืนครับ คนพเนจรก็ให้ชายหนุ่มตามมาจะพาไปหาฟืนเอง คนพเนจรได้พาไปที่ต้นไม้ใหญ่แล้วทำตำหนิว่าตัดตรงนี้นะ และเจ้าจะได้ฟืนกลับไป พอลูกชายคนเล็กหันไปมองคนพเนจรก็หายไปแล้ว ชายหนุ่มก็ได้ฟืนตามที่คนพเนจรบอกและได้ตัดไปเจออ่างทองคำเขาดีใจมาก พอเขาตัดฟืนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็นำอ่างทองคำกลับบ้านพร้อมกับฟืน พอเขาเดินไปถึงบ้าน ชายชราได้ถามลูกว่าถืออ่างอะไรมา ลูกชายคนเล็กบอกว่าอ่างทองคำครับพ่อ ชายชราดีใจมากจนน้ำตาไหล