พ่อกับลูก

นางสมใจ ปัญญาตา ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังมีชายพ่อม่ายคนหนึ่งอาศัยอยู่กับลูกชายวัย 6 ขวบ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เช้าวันหนึ่งเขาก็ออกไปทำงานตามปกติ เขาให้ลูกชายขี่คอของเขาแล้วก็ออกไปตามถนนมุ่งหน้าไปสู่ท้องนา ในระหว่างทางเขาสวนกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเดินทางเทินกระเชอไว้บนหัวเพราะเพิ่งกลับจากตลาด ทั้งสองได้หยุดคุยกันครู่หนึ่งโดยที่ลูกชายของเขายังขี่คออยู่ เมื่อไปถึงที่นาเขาก็ให้ลูกชายลงจากบ่า เมื่อลูกชายลงจากบ่าก็เคี้ยวแตงอย่างเอร็ดอร่อย ผู้เป็นพ่อสงสัยว่าเอาแตงกว่ามาจากไหนจึงถามลูกว่า “ไอ้หนู นี่เอ็งเอาแตงกว่ามาจากไหนกัน” ฝ่ายลูกตอบจึงพ่อว่า "พ่อไม่รู้อะไรตอนที่พ่อหยุดคุยกับเพื่อนพ่อก็เพื่อนเขาเทินกระเชอไว้บนหัวในกระเชอนั้นก็มีแตงกว่าเยอะแยะมากมาย ผมเลยหยิบเอามาใส่กระเป๋าอีกเยอะเลย” เมื่อลูกชายพูดเสร็จแล้วก็ควักแตงกวาที่อยู่ในกระเป๋ามาให้พ่อดู ส่วนผู้เป็นพ่อก็ภาคภูมิใจมากในการกระทำของลูกจึงคำชมเชยแก่ลูก ส่วนลูกชายของเขาคิดว่าการกระทำของตนเองเป็นการกระทำที่ถูกต้อง เพราะแทนที่พ่อของเขาจะเฆี่ยนดุด่าว่ากล่าว เขาจึงเห็นผิดชอบ ตั้งแต่นั้นมาลูกชายของเขาก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆเพราะนิสัยลักเล็กขโมยน้อยเมื่อโตเป็นหนุ่มก็กลายเป็นโจรที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก ฝ่ายผู้เป็นพ่อเมื่อรู้ว่าทางการเมืองจะจับตายลูกชายของตนจึงคิดพยามยามหาวิธีที่จะไปหาลูก ในที่สุดก็พบลูกชายและบอกให้ลูกชายหลบหนีไปแต่กลับตรงกันข้าม ลูกของเขากลับเอาปืนมาขู่พ่อแล้วบอกให้พ่อไปตัดกิ่งมะขามกิ่งเล็กมาดัดได้ ต่อมาก็ให้พ่อของเขาไปตัดกิ่งมะขามใหญ่กว่านี้อีกแล้วก็ให้พ่อของเขาดัดพ่อดัดไม่ได้ ลูกชายจึงพูดว่า "เป็นเพราะพ่อที่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้ ก็พ่อดัดนิสัยผมมาอย่างนี้ตั้งแต่เล็กจนโต แล้วจะให้ผมเปลี่ยนนิสัยตอนนี้มันสายเสียแล้ว"