มิตรเป็นศัตรู

สว่าง ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งมีสองสหายออกเรือไปในเมือง สหายตัวแรกชื่อเจ้าสายฟ้าเป็นแมวอีกตัวหนึ่งสายบัวเป็นหมา สองตัวนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ยังเล็กวันนี้สองสหายได้ออกไปในเมืองเพื่อจะหาของกินในตลาดสายฟ้าและสายบัวเดินไปใกล้ ๆ ถึงขยะ สายบัวซึ่งเป็นหมาถามว่าถามสายฟ้าว่าสายฟ้านั้นคืออะไร ที่มีแสงมาส่องใส่ตาสายฟ้าและสายบัวจึงเดินไปดูใกล้ๆ สายฟ้าบอกสายบัวว่านั้นคือเพชร สายฟ้าบอกสายบัวว่าเรารวยแน่ ถ้าเอาเพชรไปขาย สายบัวถามสายฟ้าว่าเราจะเอามันไปขายได้อย่างไร ในเมื่อเราเป็นหมาเป็นแมว สายบัวคิดไปคิดมา สายบัวบอกสายฟ้าว่าเราเอาไปให้นายของเราดีกว่านายของเราอาจจะนำเพชรไปขาย เราสองสหายอาจจะอยู่บ้านที่สบายมีของกินเราอาจไม่ต้องออกไปหาของกินอีกทีก็ได้ สายฟ้าคิดจะหักหลังสายบัว สายฟ้าคิดอยู่ในใจ สายฟ้าและสายบัวจึงขึ้นเรือและไปบ้านพอลงเรือสายฟ้าๆ ได้แย่งเพชรออกจากมือของสายบัว และสายฟ้านำเพชรไปให้เจ้านาย เจ้านายจึงชมเจ้าสายฟ้าว่า เจ้านี่เป็นแมวที่มีความรู้ มีความฉลาดไม่เหมือนเจ้าสายบัวที่โง่ ไม่มีความฉลาด เจ้านายจึงนำสายบัวซึ่งเป็นหมาไปปล่อยที่วัดในเมือง หลังจากนั้นหมากับแมวจึงเป็นศัตรูกันมาตลอดถึงนับบัดนี้

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าจะคบเพื่อนไม่จำเป็นต้องดูที่หน้าตาต้องดูที่จิตใจ คนเรารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ