กินบนเรือนขี้รดหลังคา

ผู้เล่า

ครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งชื่อ นายทุเรียน นายทุเรียนเป็นคนพเนจรชอบท่องเที่ยว อยู่มาวันหนึ่งนายทุเรียนไปถึงบ้านตาเถรกับยายชี ทั้งสองมีลูกสาวสวย นายทุเรียนก็เข้าไปจีบจนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นก็มีใจชอบนายทุเรียน คืนนั้นนายทุเรียนจึงขออาศัยนอนที่บ้าน หญิงสาวตาเถรกับยายชีก็ไม่ว่า แต่นายทุเรียนมีนิสัยที่แปลกอยู่อย่างคือเห็นทุเรียนที่ไหนไม่ได้ต้องกิน วันนั้นบังเอิญตาเถรซื้อทุเรียนไว้ 1 ลูก พอตกกลางคืนนายทุเรียนเห็นคนหลับหมดก็ลุกย่อง ๆ ไปแอบกินทุเรียน พอกินเสร็จเกิดปวดท้องอึ ไม่รู้ว่าส้วมอยู่ที่ไหน จึงปีนขึ้นไปบนหลังคา แล้วจัดการหย่อนก้นอึข้าง ๆ ขื่อ บังเอิญข้างล่างขื่นเป็นหน้าต่างมีผ้าขาวม้าแขวนอยู่ ดังนั้นเมื่อนายทุเรียนอึลงมา (เข้าท้องเสียอยู่ด้วย) ก็เปื้อนหลังคาแถมยังหล่นมาเปื้อนผ้าที่แขวนอยู่ด้วย เมื่อนายทุเรียนทำธุระเสร็จก็ลงมาข้างล่าง รุ่งเช้าตาเถรล้างหน้าเสร็จก็เอาผ้าขาวม้าเช็ดหน้า ปรากฎว่าเต็มไปด้วยอึ ก็เกิดสงสัยว่าเกิดจากอะไร ส่วนนายทุเรียนพอตื่นเช้าก็ลงไปแต่เช้า ปล่อยให้ตาเถรนั่งเหม็นอึ เมื่อเงยขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง ก็เห็นเปื้อนอึเต็มไปหมด ด้วยความสงสัยตาเถรจึงปีนไปดูบนหลังคา ก็พบอีก จึงลงมาข้างล่างเห็นทุเรียนหายไป ตาเถรจึงว่า กูไม่น่าไว้ใจไอ้คนแปลกหน้าเลย มันกินบนเรือนขี้รดหลังคาแท้ๆ