เศรษฐีหาลูกเขย

ผู้เล่า

มีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกสาวอยู่หนึ่งคน ลูกสาวแก่เป็นคนสวยมาก แกก็คิดจะหาลูกเขยมาช่วยทำงานสักคน แกก็ป่าวประกาศว่าถ้าใครจะมาเป็นลูกเขยแก แกไม่เรียกสินสอดมากมาย แต่เพียงขอแกคลำมือดูเท่านั้น ถ้าแกคลำมือแล้วแกพอใจก็จะยกลูกสาวให้เลย (เศรษฐีมีความคิดอยู่ว่าถ้าคนไหนมือสากคนนั้นก็เป็นคนขยันแน่ๆ) ชายหนุ่มแถวนั้นก็มาให้แกคลำมือกันเป็นแถวๆ ซึ่งแต่ละคนนั้นก่อนที่จะให้เศรษฐีคลำมือก็จะล้างมือกันอย่างสะอาด ซึ่งในบรรดาพวกนั้นไม่ได้รับการเลือกจากเศรษฐีเลย จนมีชายคนหนึ่งเป็นคนขี้เกียจมาก กินข้าวก็ไม่ยอมล้างมือ กินเสร็จแล้วก็นอนประจำ จนทำให้ข้าวสุกติดมือกรัง ก็ถูกพ่อแม่แกล้งยุว่าไปให้เศรษฐีคลำมือดูสิเผื่อแกจะเอามึงเป็นลูกเขยบ้าง เจ้าคนขี้เกียจคนนั้นก็ไปหาเศรษฐีเพื่อจะให้คลำมือ พอเศรษฐีคลำก็รู้สึกถูกใจมากจึงรับชายคนนี้เป็นลูกเขยโดยไม่รู้ว่าแท้จริงชายคนนี้เป็นคนขึ้เกียจขนาดไหน จนชาวบ้านแถวนี้ว่าเศรษฐีคนนี้ว่านี้แหละ ”เลือกนักมักได้แร่”