ลุงเชยเข้ากรุง

ผู้เล่า

ลุงเชยบ้านอยู่สุพรรณบุรี มีลูกชายคนหนึ่ง ลูกชายเป็นผู้กองเป็นตำรวจอยู่กรุงเทพฯ แกจะไปกรุงเทพฯจะไปหาลูกชาย แกก็คว้าถุงเท้าสีแดงข้างหนึ่งเขียวข้างหนึ่ง จัดแจงใส่รองเท้า ใส่แว่นตาอย่างดี แกก็เดินมาที่ท่ารถ รองเท้าเกิดกัดเท้า เพราะลุงเชยเป็นคนบ้านนอก ไม่เคยใส่รองเท้า ลุงเชยแกก็ถอด แกก็พูดว่า โอ๊ะ ไม่ไหวแล้วว่ะเสือกกัดเท้าฉิบหายเลย มองซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นแถวบ้านมา จะได้ฝากรองเท้ากลับบ้าน ไม่ได้เรื่อง อ้อ นึกขึ้นมาได้ เขามีไปรษณีย์ ยังไงๆ เขาก็ทิ้งไปรษณีย์ไปบ้านก่อนก็แล้วกัน ว่าแล้วลุงเชยก็ซื้อแสตมป์มา 2 ดวงปิดรองเท้าทั้งด้านซ้ายและด้านขวา เป็นที่เรียบร้อย แล้วลุงเชยแกก็เอารองเท้ายัดใส่ตู้ไปรษณีย์ ตู้ไปรษณีย์มันนิดเดียวยังไงๆ รองเท้าก็ยัดเข้าไม่ได้ ลุงเชยจึงพูด โอ๊ะ ตู้อะไรนิดเดียว รองเท้าจะส่งไปบ้านก็ไปไม่ได้ ถือโอกาสแขวนไว้หน้าตู้ไปรษณีย์ บุรุษไปรษณีย์มามันก็ส่งไปเองแหละ หลังจากลุงเชย แกจัดการกับตู้ไปรษณีย์ส่งรองเท้าไปแล้ว แกก็ขึ้นรถไปกรุงเทพฯ

พอดีพบลูกชาย ลูกชายจึงชวนเข้าร้านเห็นว่าพ่อเหนื่อยมา จึงชวนกินเป๊บซี่ ลุงเชยไม่เคยกินเป๊บซี่ เขาก็ยกขวดเป๊บซี่มาให้ เอาหลอดใส่มาให้ สมัยนั้นไม่ได้ใช้หลอดพลาสติกแบบนี้ เขาใช้หลอดกระดาษอาบเทียนไข แกเห็นลูกชายดื่มเป๊บซี่ ทำตามลูกชายตาก็มองลูกชาย พอดีปากกระแทกหลอดเป๊บซี่หัก พอหลอดหักลุงเชยแกกลัวเจ้าของจะปรับจึงออกวิ่งหย่องๆจากร้าน ลูกชายเห็นพ่อจึงวิ่งออกจากร้านไม่รู้สาเหตุ จึงวิ่งมาถาม พ่อวิ่งมาทำไม ลุงเชยพูดขึ้นว่า ตะกี้เอ็งไม่เห็นเหรอ พ่อทำหลอดแป๊บซี่เขาหัก ถ้าขืนรอช้าเจ้าของร้านเขาปรับฉิบหายวายวอดเลยนะ ลุงเชยพูดอย่างนั้น ลุงเชยแกจึงหัวเราะ

หลังจากนั้นลูกชายปลอบใจพ่อแล้วจึงพามาบ้าน กินข้าวกินปลาเรียบร้อยแล้ว ลูกชายไม่มีเวลามาส่งพ่อจึงให้สตางค์พ่อกลับบ้านเป็นค่ารถเมล์ พ่อก็มารถเมล์ลงที่แกรกๆ จะกินอะไรถึงจะดีพอดีตาไปเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวจึงตัดสินใจเดินดิ่งเข้าร้านก๋วยเตี๋ยวทันที ก๋วยเตี๋ยวลุงเชยไม่เคยกินมาก่อนเลย ไม่รู้ก๋วยเตี๋ยวเป็นอย่างไร ลุงเชยแกจึงนิ่งเฉยอยู่พักหนึ่ง พอดีผู้คนเยอะแยะ มีคนสั่งเอาก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่ง “ตี๋ ก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่ง” ลุงเชยจำได้จึงสั่ง "ตี๋ก๋วยเตี๋ยวชามหนึ่ง” ตามอย่างคนอื่น ตี๋ได้ยินลุงเชยจึงบอก “ไอ้คร้ามๆ” ก่อนที่ก๋วยเตี๋ยวมาให้จึงนำพวกพริกดองมาวางไว้ให้ก่อน พร้อมตะเกียบแล้วกลับไปทำก๋วยเตี๋ยว ส่วนลุงเชยเห็นเข้า เข้าใจว่าเป็นก๋วยเตี๋ยว จึงดีใจ “เอาละวะสั่งทีหลังแท้ ๆ ดันได้ก่อน เดี๋ยวพออิ่มดีจะได้กลับบ้าน” จึงคว้าช้อนในพริกดอง ตักพริกดองใส่ปาก จะกลืนมันเปรี้ยวลุยเชยจึงอาเจียนออก ผู้คนก็แตกตื่น เห็นลุงเชยกินพริกดอง อ้วกแตกลุงเชยเห็นคนมองมาก จึงพูดขึ้นว่า “โอ๊ะ ไอ้เย็ดกะแม่ กูไม่อยากกินหรอก ก๋วยเตี๋ยวเมืองกรุงนะ กินทีไรอ้วกแตกทุกที” เรื่องเป็นอย่างนี้แหละ