เจ้าโง่

มีเจ้าโง่คนหนึ่ง รูปร่างหน้าตา น่ารัก น่าเอ็นดูพอสมควร มีร่างกายสูงมากประมาณ 2 เมตร หัวโต ตาโต จะไปจีบสาวๆ บ้านหนึ่งบ้านใด เขาก็ไม่รักด้วย เพราะไอ้โง่ทั้งโง่และขี้เหร่ วันหนึ่งเจ้าโง่ไปพบคนชื่อจิ๋ม เกิดมีความรักใคร่กันจึงนัดกันว่าวันพรุ่งนี้จะไปเที่ยวกันให้จิ๋มเตรียมอาหารไว้ให้กิน พอตรงวันนัด เจ้าโง่ไปที่บ้าน ยายจิ๋มเตรียมตำข้าวเม่ากล้วยไข่ พวกอาหารทุกอย่าง เตรียมไว้อย่างเต็มที่ทีเดียวต้อนรับเจ้าโง่ เจ้าโง่ถือโอกาสกินขนาดหนัก กินมาก หลังจากกินแล้วเป็นเวลามืด เจ้าโง่จะกลับบ้านฝ่ายยายจิ๋มบอกอย่าเพิ่งกลับ พรุ่งนี้ค่อยกลับ เจ้าโง่รักเขาจึงถือโอกาสค้าง 1 คืน

หลังจากที่ค้างเวลาหกทุ่ม เจ้าโง่ปวดท้องอึขึ้นมาไม่รู้จะไปอึที่ไหน ก็เลยอึตรงที่นอนเลย ไม่ได้รอ พออึเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าโง่ ให้อึรีบไปว่าให้ไปเสียทีซิ เขาบอกกับเจ้าอึ อึจะไปรู้ได้อย่างไร เพราะมันเป็นขี้เจ้าโง่ก็พูดไล่ให้ไปใหญ่ จึงบอกว่า “ อ้อ ” ที่ไม่ไปคงอยากกินข้าวเม่าล่ะซิ ว่าแล้วเจ้าโง่คว้าข้าวเม่ามาโรยให้แล้วก็ไล่ว่า ไปซิไปกินข้าวเม่าแล้วทำไมไม่ไปล่ะ ไล่ขี้ใหญ่เลย อึจะไปได้อย่างไร ได้แต่ส่งกลิ่นเหม็นมันไม่ไป อ้อ เอ็งจะกินกล้วยไข่ กินกล้วยไข่แล้ว เอ็งต้องไปนา ว่าแล้วเจ้าโง่ก็หยิบกล้วยไข่ ทิ่มพรวดเข้ากองแล้วไล่ให้ไปเจ้าอึจะไปได้อย่างไรมีแต่ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ถูกกล้วยไข่กระแทกเจ้าโง่จึงพูดว่า กินข้าวเม่าก็แล้วไม่ไป กินกล้วยไข่ก็แล้วไม่ไป เอ้า ถ้ามึงไปไป กูไปเองก็ได้ เจ้าโง่จึงโดดลงเรือนตุ้บ ไม่รอแล้วไปบ้านเลย