เด็กสองคนกับควายสี่ตัว

ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเด็กสองคนเป็นลูกคนเลี้ยงควาย วันหนึ่งพ่อคนเลี้ยงควายบอกว่า นี้พวกเอ็งจะไม่ทำงานอะไรกันเลยหรือวะส่วนลูกก็บอกว่า เฮ้ยไอ้น้อย ไปทำงานบ้างสิ เฮ้ยไอ้นิดจะมากเกินไปแล้ว แล้วจะทำไมวะ เออพ่อทำเองก็ได้แต่พวกเอ็งต้องไปเลี้ยงควาย อะไรนะ นิดกับน้อยพูดพร้อมกัน ไปสิวะ ข้าชักจะเบื่อพวกเอ็งแล้วนะ ไปก็ได้พ่อ แล้วพ่อก็บอกว่าพ่อจะให้เจ้าเลี้ยงควายแค่ 4 ตัว พอจะได้ไม่ต้องให้ควายหนีเจ้าหมด แล้วนิดกับน้อยก็ไปเลี้ยงควาย เจ้านิดบอกว่าเฮ้ยไอ้น้อย เรามาแบ่งควายกันไหมวะ แบ่งอย่างไรล่ะพี่ โถไอ้โง่ ก็แค่แบ่งกันคนล่ะสองตัวไง อ้อๆ เข้าใจแล้ว ข้าจะให้เอ็งเลี้ยงควายที่ชื่อว่า ทุเรียนกับน้อยหน่า ส่วนข้าจะต้องเอาควายชื่อดีๆ หน่อย ของข้าชื่อ แอปเปิ้ลกับมังคุด แล้วพี่น้องทั้งสองก็ไปต้อนควายของตัวเอง ข้ามีอะไรที่ช่างสวยงามไปหมดนิดร้องเพลง น้อยบอกว่า ขี้จะแตกถ้าได้ยินเสียงเอ็งร้องเพลงและแล้วน้อยก็บอกว่ามันจะขี้แตกจริงๆ แล้วนิดบอกว่า โถไอ้บ้า ข้าร้องเพลงเพราะจะตายแล้วพอน้อยขี้เสร็จน้อยบอกว่า เราต้อนฝูงควายกลับบ้านดีกว่าขืนอยู่ฉันคงต้องขี้แตกเป็นร้อยเท่าแน่ เพราะว่าได้ยินเสียงร้องของเอ็งแน่ งั้นกลับก็กลับ พอกลับมาถึงบ้าน เจ้านิดกับน้อยก็นอนลงบนเตียงอย่างมีความสุข

ข้อคิด การเกียจคร้านเป็นสิ่งที่ไม่ดี