พระราชาหูช้าง

นายบุญส่ง วงค์หิรัญ ผู้เล่า

มีพระราชาองค์หนึ่งเกิดมาหูเป็นช้างต้องปล่อยผมไว้ให้ยาว เพื่อปิดหูไม่ให้คนเห็นเพราะเอาจะเอาไปพูดเลื่องลือกัน วันหนึ่งพระราชาจะตัดผม ก็ได้ไปจ้างช่างตัดผมมาคนหนึ่ง พระราชาก็ได้ให้ช่างตัดผม ตัดผมพระราชาและพระราชาถามช่างตัดผมว่า เห็นอะไรบ้างหรือเปล่า ช่างตัดผมตอบว่า เห็นพระราชาหูช้าง พระราชาเลยสั่งประหารช่างตัดผม เพราะกลัวว่าจะเอาไปพูดร่ำลือ พระราชาก็สั่งประหารช่างตัดผมเสีย ข่าวก็ได้ลือออกมาจากนอกวัง ว่าพระราชาฆ่าช่างตัดผมพอต่อมาอีกไม่ช้านาน พระราชาก็ให้บ่าวไปตามช่างตัดผมคนใหม่ พอรู้ถึงหูภรรยาช่างตัดผม ก็ห้ามปรามสามีไม่ให้ไปตัดผมพระราชา เพราะกลัวสามีจะตายแบบช่างตัดผมคนก่อน ภรรยาห้ามเท่าไรก็ไม่เชื่อ พอรุ่งขึ้นเช้าสามีจะเข้าวังไปตัดผมพระราชา พอไปถึงพระราชาก็สั่งตัดผม พอตัดได้สักหน่อยพระราชาก็เอ่ยปากถามช่างตัดผมว่า เห็นอะไรบ้างหรือเปล่า ช่างตัดผมปัญญาไวก็ตอบว่าไม่เห็น พระราชาก็รู้สึกว่าขอบใจกับช่างตัดผม พระราชาก็เอาแก้วแหวนเงินทองให้กับช่างตัดผม ครั้นช่างตัดผมมาถึงบ้าน ภรรยาก็ดีใจว่าสามีไม่ถูกประหาร ภรรยาก็ซักถามสามีเท่าไรก็ไม่ตอบ ครั้นจะตอบกับภรรยาก็กลัวรู้ถึงหูพระราชา กลัวจะถูกประหาร ก็เลยต้องปกปิดความลับเอาไว้ ฝ่ายช่างตัดผมก็อึดอัดอยู่ในใจ ไม่รู้จะไประบายกับใครช่างตัดผมก็เลยถือเสียม ออกไปท้องนาก็ขุดหลุมเข้าหนึ่งหลุมก็ก้มหน้าลงไปที่หลุมเขาก็ระบายกับแม่พระธรณีขึ้นว่า พระราชาหูช้าง พระราชาหูช้าง พออยู่มาวันหนึ่งในบ่อเกิดมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง ครั้นต้นไม้เติบโตก็ได้ออกลูกมา เด็กเลี้ยงควายไปพักใต้ต้นไม้ต้นนั้น ก็ได้เห็นลูกไม้หล่นลงมาที่ดิน เด็กเลี้ยงควายเห็นก็ได้มาทำลูกข่างปั่นเล่น ลูกข่างก็ร้องว่า พระราชาหูช้าง พระราชาหูช้าง อยู่ต่อมาคนเขาก็ลือกันว่า ลูกข่างที่เด็กเลี้ยงควายปั่นเล่นร้องว่า พระราชาหูช้าง พระราชาหูช้าง ก็ได้ลือเข้าไปในวังของพระราชา พระราชาก็คิดขึ้นได้ว่า ความลับไม่มีในโลกนี้ พระราชาก็เลยอภัยให้กับช่างตัดผมทั้งที่ช่างตัดผมเห็น พระราชาหูช้าง ก็กล่าวว่าไม่เห็นเพราะกลัวถูกประหาร เหมือนช่างตัดผมคนก่อน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความลับไม่มีในโลก