แม่เสือกับแม่โค

นายประเทือง ชลาลัย ผู้เล่า

กาลครั้งหนึ่งมีแม่โคกับลูกเดินกินหญ้าอยู่ริมทุ่งชายป่าแห่งหนึ่ง แม่โคมาเจอหญ้าอ่อนก็เดินกินหญ้าจนไกลจากลูกใกล้ค่ำยังมีแม่เสือตัวหนึ่งพึ่งคลอดลูกยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย ด้วยความหิวจึงออกมาหาอาหาร บังเอิญมาเจอแม่โคกำลังกินหญ้าแม่เสือดีใจหมายจะกินเป็นอาหารจึงเข้ามาจะกัดกินฝ่ายแม่โคเห็นแม่เสือ แม่โคจึงพูดว่า จะกินข้าพเจ้าก็ไม่เป็นไรขอไปสั่งลูกก่อนเพราะว่าลูกข้าพเจ้ายังเล็กอยู่ แล้วข้าพเจ้าจะย้อนกลับมาให้ท่านกินเป็นอาหาร แม่เสือก็ยินยอม แม่โคกลับหลังหวังว่าหาลูก เล่าเรื่องให้ลูกฟังเมื่อลูกโคได้รับฟังแม่เล่า ด้วยความกตัญญูรู้คุณที่แม่เลี้ยงมาก็บอกกับแม่ว่า ลูกขอไปด้วยทั้งแม่โคกับลูกก็วิ่งมาหาแม่เสือ เพื่อให้เป็นอาหาร แม่เสือเห็นแม่โคกับลูกก็นึกในใจว่าแม่โคมีสัจจะและยังมีลูกอ่อนเหมือนตัวเอง ถ้าเราจะกินแม่โคแล้วลูกโคจะอยู่อย่างไร แม่เสือจึงตัดสินใจบอกกับแม่โคและลูกโคว่า ข้าจะไม่กินท่านแล้วเพราะเราก็มีลูกอ่อนเหมือนกันเพราะว่าถ้าเรากินท่านลูกท่านจะอยู่ไม่ได้ เพราะว่าลูกท่านยังเล็กเหมือนกับลูกเรา ยังหากินเองไม่ได้ถ้าไม่มีอาหารตกถึงท้องก็จะตาย

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้ารู้จักเขารู้จักเราก็อยู่ด้วยกันได้