ทำไมหมากับแมวจึงไม่ถูกกัน

นางเยี่ยม จินดา ผู้เล่า

มีวันหนึ่งมีชายคนหนึ่งเดินมาที่บ้านตายายที่อยู่กันสองคนกับหมาหนึ่งตัวกับแมวหนึ่งตัว พอชายคนนั้นเดินไปที่หน้าบ้านของสองตายายหมาเห็นจึงเห่าขึ้นมา ตาบอกว่าเสียงอะไรนะยาย ยายบอกไม่รู้สิถ้างั้นเราก็ออกไปดูกัน พอตายายออกไปก็เห็นชายหนุ่มกำลังนอนหน้าบันได ตากับยายก็ช่วยกันแบกชายหนุ่มขึ้นมาบนบ้านก็ไปหาข้าวให้ชายหนุ่มมากิน พอกินเสร็จชายหนุ่มก็พูดขึ้นว่า บุญคุณนี้ข้าจะไม่ลืมตลอดไป แล้วก็ให้ลูกแก้วอะไรก็ไม่รู้ แล้วจะขออะไรจากลูกแก้วก็ได้ พอชายหนุ่มเดินไปในป่าแต่ความจริงเขาเป็นเทวดาแล้วก็หายไป แล้วตายายก็อยู่กันอย่างมีความสุขพอกำนันรู้ว่าตายายมีลูกแก้ววิเศษก็นึกอิจฉาแล้วก็ย่องไปที่บ้านของตายาย แล้วก็ขโมยไปเอาลูกแก้วธรรมดามาเปลี่ยน พอตายายรู้แล้วว่าลูกแก้วถูกขโมยหมากับแมวเห็นกำนันแอบขโมยลูกแก้วไปจึงแอบตามกำนันไปด้วยกันสองตัว พอไปถึงบ้านกำนันแล้วหมาก็สั่งให้แมวไปเอาลูกแก้วมา แมวก็ทำอย่างที่หมาบอกแล้วก็เข้าไปหาลูกแก้ว แมวเดินไปเรื่อยๆ ก็เห็นทางเข้าแต่เข้าไปไม่ได้ เพราะทางมันเล็กเกินไป ในขณะเดียวกันนั้นแมวก็เห็นหนูเดินออกมา แมวจึงตะครุบไว้แล้วพูดขึ้นว่า เราจะกินเจ้าละนะ เจ้าหนูก็ร้องขอชีวิต แมวคิดอะไรออกจึงให้หนูเข้าไปเอามา พอหนูเข้าไปเอาแล้วเอาลูกแก้วไปให้แมว แมวบอกว่าขอบใจนะเจ้าหนูที่ไปเอาลูกแก้วมาให้เรา พอแมวออกไปจากบ้าน กำนันก็รู้ว่าหมาไปคอยอยู่ที่หน้าบ้านแมวรู้สึกโมโหหมามากพอกลับไปบ้านเห็นหมานอนเฝ้าประตูบ้านก็เลยกระโดดข้ามหัวหมา หมาตกใจตื่นขึ้นโมโหแมวจัด แล้วแมวก็คาบลูกแก้วไปให้ตายาย ตายายดีใจมากที่ได้ลูกแก้วกลับมา หมาบอกเจ้าแมวนะเจ้าแมวจำไว้นะเจ้าเป็นศัตรูของข้าตลอดไป