กระต่ายแหย่เสือ

ยังมีเสือตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ กระต่ายตัวหนึ่งเดินผ่านมาจึงนึกสนุก โดยเอาต้นหญ้ามาแหย่จมูกเสือ เสือตกใจตื่นขึ้นจึงบอกว่า อย่าเล่นบ้า ๆ นะ และเสือก็หลับต่อไป กระต่ายก็ถอนต้นหญ้าแหย่จมูกเสืออีก เสือโกรธมากจึงบอกว่า กระต่ายตัวนี้เดี๋ยวข้าจับกินเสียหรอก กระต่ายเห็นเสือโกรธเช่นนั้นก็วิ่งหนีเสือก็ไล่ตามกระต่ายเห็นขี้ควายเข้ากองหนึ่ง จึงคิดอุบายที่จะแกล้งเสือ จึงหาต้นไม้มาปักรอบ ๆ กองขี้ควาย ปากก็บ่นพึมพำว่า ใครมากินขนมเปียกปูนของพระอินทร์ พระอินทร์ก็จะแช่ง เสือวิ่งตามพบจึงบอกกระต่ายว่า ขนมเปียกปูนของพระอินทร์นี่น่ากิน ขอกินสักคำเถอะ กระต่ายตอบว่า ไม่ได้ถ้ากินพระอินทร์ก็จะแช่งนะ เสืออยากกินมากขึ้นบอกว่า ก็อย่าให้พระอินทร์รู้สิ กระต่ายรำคาญจึงบอกว่า ตามใจกินก็กินแต่ต้องให้เราวิ่งไปให้ไกลก่อนนะ เดี๋ยวพระอินทร์มาพบเข้าข้าก็จะแย่ เสือพยักหน้าตกลง กระต่ายจึงวิ่งหนีไปสุดแรงของมันแล้วตะโกนบอกว่า กินเถอะเสือขย้ำอย่างแรงขี้ควายก็เปื้อนหมด ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วเสือโกรธจึงวิ่งไล่ตามกระต่ายไป กระต่ายวิ่งเห็นรังผึ้ง กระต่ายก็คิดจะแกล้งเสืออีกจึงหาไม้ท่อนหนึ่งมาถือไว้แล้วว่า ฆ้องของพระอินทร์ ใครมาตีพระอินทร์จะแช่ง เสือวิ่งมาพบก็อยากฟังกระต่าย ก็บอกว่าให้ข้าวิ่งไปให้ไกลเสียก่อน พยักหน้ากระต่ายวิ่งไปไกลแล้วตะโกนมาตีเถอะ เสือก็ตี ตูม เข้าไปในรังผึ้ง ผึ้งเข้าเล่นงานเสือทันที ฝ่ายกระต่ายวิ่งไปถึงแม่น้ำจะข้ามแม่น้ำก็ข้ามไม่ได้ จึงเรียกจระเข้ แล้วบอกว่าท่านจระเข้ทั้งหลายรีบวิ่งขึ้นมาเถิดพระอินทร์ให้ข้าไปทำธุระฝั่งโน้น จระเข้ตกใจรีบขึ้นมาลอยหัว กระต่ายบอกว่ารีบทำสะพานให้ข้าข้ามไปทีแล้วกระต่ายก็ข้ามไป เมื่อเสือมาถึง กระต่ายก็ไปไกลแล้ว