ท้าวปลาหลด

นายเสนาะ มูลทา ผู้เล่า

มีตายายคู่หนึ่งซึ่งยากจนอันไม่มีจะกิน เช้าวันหนึ่งสองตายายได้ออกไปหาปลาบางวันก็หาปลาไม่ได้เลยซักตัว รุ่งเช้าตายายไปหาไปหาอีกจนถึงเย็นก็ไม่ได้ปลาซักตัว พอกลับบ้านได้เจอกับปลาหลดจึงเก็บมาเลี้ยงพอเลี้ยงไปได้หนึ่งสัปดาห์ปลาหลดก็เติบใหญ่ อีกสามวันปลาหลดจึงตายลง ตายายจึงเสียใจมากจึงเอากระดูกปลาหลดเก็บไว้เพื่อทำคราดนา พอไปคราดข้าวในนา ข้าวในนาจึงงอกงามทำให้ตายายร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีในหมู่บ้านนั้น และหลายปีต่อมากระดูกปลาหลดก็ยังเหลืออยู่จึงเอามาทำเป็นหวี เมื่อนำไปหวีผมตายาย ผมตายายจึงได้ดำสวยงาม เหมือนกับเป็นหนุ่มสาวมีเศรษฐีคู่หนึ่งอยู่คนละหมู่บ้านกันเกิดคิดอิจฉาตายายคู่นั้น เศรษฐีให้พวกบ่าวไพร่ไปขโมยคราดและหวี รุ่งเช้าเศรษฐีจึงหวีผมด้วยหวีปลาหลด พออีกวันหนึ่งผมของเศรษฐีจึงร่วงหมดหัว เศรษฐีคู่นั้นเจ็บใจเรื่องหวีจึงนำคราดที่ขโมยตายายมา มาคราดนาของตัวเองบ้าง ข้าวในนาจึงเฉาตายหมด จึงจนเพราะความอิจฉาจึงทำให้เศรษฐีคู่นั้นจนมาก ปีต่อมาเศรษฐีคู่นั้นจึงสำนึกผิดจึงนำคราดและหวีมาคืนตายาย ตายายจึงไม่ติดใจเอาความเศรษฐีคู่นั้น

ข้อคิด เราไม่ควรอิจฉาผู้อื่นโดยทางที่ผิดหรือคนที่ได้ดีกว่าเรา