กระต่ายกับเต่า

นางฉลวย เตือนใจ ผู้เล่า

ณ ชายป่าแห่งหนึ่งกระต่ายน้อยกำลังกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขมันเดินเที่ยวอย่างเพลิดเพลิน พลันก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อปรากฏว่าที่เบื้องหน้ามีพญาสิงโตนั่งตระหง่านจ้องมองมันอยู่อย่างตาไม่กระพริบ บ๊ะวันนี้มีอาหารมาให้กินถึงที่เชียว สิงโตคำรามออกมา กระต่ายน้อยซึ่งระวังตัวอยู่แล้วทันทีที่พญาสิงโตโถมเข้าใส่หมายเป็นอาหาร กระต่ายน้อยก็อาศัยความคล่องแคล่วว่องไวรีบกระโดดหลบพร้อมกับหนีรอดไปได้ ไม่ได้แอ้มข้าหรอกมันหันมาตะโกน หลังจากนั้นไม่ว่ามันเจอใครกระต่ายน้อยก็มักจะคุยให้ฟังอยู่เสมอ ขนาดพญาสิงโตที่ว่าแน่ ๆ ยังไม่สามารถวิ่งไล่ข้าทันเลย เจ้ากระต่ายน้อยคุยโวพร้อมกับยืดอก อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายน้อยผ่านมาพบกับเต่ากำลังคลานต้วมเตี้ยมอยู่กระต่ายน้อยจึงร้องทัก ไงเจ้าเต่าขาสั้นจอมอืดอาด เต่าได้ยินเช่นนั้นจึงร้องทักกลับไปว่า ถึงข้าจะขาสั้นคลานช้าก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเจ้า อะไรกันเจ้าไม่รู้หรือว่าข้านี่วิ่งเร็วที่สุด กระต่ายน้อยเริ่มคุยโว ข้าไม่สนใจหรอก เต่าตอบ เฮ้ เจ้าอย่างนี่แสดงว่าเจ้าแน่ เจ้ากับข้ามาวิ่งแข่งกันมั้ยล่ะ กระต่ายน้อยร้องท้าทาย เจ้าต้องการอย่างนั้นก็ได้ พรุ่งนี้พบกันที่ชายป่า เต่ารับคำท้าพร้อมคลานจากไป รุ่งขึ้นที่ชายป่าบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ที่รู้ข่าวก็พากันมาดู ทันทีที่สัญญานออกวิ่ง กระต่ายน้อยก็ทะยานออกไปทันที ข้าจะมานอนรอเจ้าที่เส้นชัยนะ กระต่ายน้อยหันมาตะโกนใส่เจ้าเต่า กระต่ายน้อยวิ่งไปได้ซักพักมันจึงหยุดวิ่งพร้อมกับหันมามองข้างหลัง ซึ่งไม่เห็นแม้เงาของเต่า โธ่ เจ้าเต่าเอ๊ย ไม่เจียมตัวซะเลยคิดจะมาแข่งกับเรา มันนึกกระหยิ่ม กระต่ายน้อยเดินมาจนถึงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งมันจึงเข้าไปนั่งพักใต้ร่มไม้นอนซักงีบนึงดีกว่าถึงยังไงเจ้าเต่ามันก็ไม่มีทางตามเราทัน มันพึมพำพร้อมเอนหลังพิงต้นไม้แล้วหลับไป ฝ่ายเจ้าเต่านั้นค่อย ๆ คลานไปเรื่อย ๆ แม้ขาจะสั้น คลานได้เชื่องช้ามันก็ไม่ปริปากบ่นยังคงก้มหน้าก้มตาคลานต่อไป พยายามเข้านะท่านเต่า กบกับปลาในบึงร้องให้กำลังใจเจ้าเต่า เจ้าเต่าคลานมาจนพบกระต่ายน้อยนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้อย่างมีความสุข มันก็หาได้หยุดพักไม่ เต่าก้มหน้าก้มตาคลานต่อไปแม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อยก็ไม่ได้ย่อท้อเพราะจุดมุ่งหมายอยู่ที่เส้นชัยนั่นเอง ตะวันบ่ายคล้อยมากแล้ว กระต่ายน้อยจึงตื่นมาไปพบกับหมี หมีบอกว่าข้าเห็นเจ้าเต่าเดินผ่านหน้าข้าไป กระต่ายน้อยตกใจรีบวิ่งไปที่เส้นชัย แต่ช้าไปเสียแล้วเจ้าเต่ายิ้มแล้วพูดว่า เจ้าไปทำอะไรที่ไหนบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ก็มายินดีกับเต่า ปล่อยให้กระต่ายตาละห้อยเหมือนจะร้องไห้ด้วยความอับอายและหนีไปในป่า

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าประมาทผู้ที่ต่ำต้อยกว่าเรา