ของลุงต้อย

นายปรีชา เริงอนันต์ ผู้เล่า

“ลุงต้อย แกโชคดี จริง จริง” ป้าพรวนพี่สาวของพ่อคนเดียวแกเล่าให้ผมฟังเรื่องของพี่ชายของแกซึ่งเป็นคนโตซึ่งมีอยู่กันสามคน มีลุงต้อย ป้าพรวนและพ่อของผม ผมถามแกลับหลังว่า “โชคดียังไงล่ะป้า”

ผมกระตุ้นคำถามด้วยความอยากรู้ ป้าพรวนก็สงเคราะห์ความกระหายอยากรู้ของผมในเรื่องของลุงต้อย แกหยุดนิดนึง ทำให้ผมอยากฟังอยากรู้ใหญ่

ป้าพรวนแกเล่าว่า ลุงต้อยนะเป็นคนรูปร่างดีกว่าเพื่อนในห้องเดียวกัน พ่อและแม่ก็เอาอกเอาใจทุกอย่าง งานการก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรไม่เหมือนป้ากับพ่อของผม ต้องขุดดินตัดหญ้า หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเหน็ดเหนื่อยกันมาก

“ทำไมลุงต้อย ไม่ค่อยทำอะไรเลยรึ” ผมถามต่อ ป้าพรวนก็เล่าต่อเป็นฉากเลยที่ว่าลุงต้อยไม่ค่อยทำอะไรนั้นน่ะ เพราะเขาชอบงานของเขาคือเป็นศิลปิน ลิเกนานๆ ที ก็จะแวะมาหาพ่อกับแม่ที (คือปู่กับย่า) พ่อกับแม่รักและโอ๋กันใหญ่ ป้าเองก็คิดถึง แต่ป้าออกจะหมั่นไส้พ่อกับแม่มากกว่า ที่ป้ากับพ่อเองโดนด่า โดนว่าไม่เว้นแต่ละวัน ลุงต้อยกลับมาบ้านไม่ได้ มาคนเดียวพาเมียมาด้วยที่สำคัญ เมียแกจะไม่ซ้ำหน้ากันสักครั้ง พอป้าถามถึงคนที่เคยพามาไหว้พ่อ แม่ แกก็ตอบว่าเลิกกันแล้ว ในสมัยนั้น การคุมกำเนิดไม่แพร่หลายเหมือนในปัจจุบัน

ป้าทราบว่าพวกผู้หญิงส่วนมากจะท้อง ป้านับลูกๆ ของลุงต้อยได้ 9 คน ลูกลุงต้อยบางคนเกิดมาพ่อไม่ได้เลี้ยงสักคน เพราะแกเที่ยวตระเวนแสดงลิเกไปตลอด เมียแกบางคนขี้เกียจเลี้ยงหรือมีสามีใหม่แล้วกลัวสามีรังเกียจลูกก็มาทิ้งให้ป้าเลี้ยง ป้าไม่ได้แต่งงาน เลี้ยงหลานลูกลุงต้อยตลอดมา ผมสงสารป้าพรวนมาก