ความกตัญญู

นายสำอางค์ พันธุ์เพ็ง ผู้เล่า

สวัสดีท่านผู้ฟัง ต่อไปนี้ผมจะเล่านิทานพื้นบ้านให้ท่านทั้งหลายฟัง แต่ก่อนอื่นผมขออนุญาตใช้คำพูดของพื้นบ้านก็แล้วกัน นิทานเรื่องนี้ชื่อว่า ความกตัญญู กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหมาตัวหนึ่งเพศเมียมีลูกเป็นคน สองคนเป็นผู้หญิงทั้งคู่ คนพี่ชื่อหัวกะเทียมคนน้องชื่อหัวหอม ในครั้งนั้นสองพี่น้องรักใคร่กันดีรวมทั้งแม่ผู้เป็นหมาด้วย พอเวลาล่วงเลยไปไม่นาน นางหัวกระเทียมผู้พี่ก็มีผัวไปกับลูกเศรษฐีคนหนึ่งที่ร่ำรวย พอมีหน้ามีตาขึ้นมาครั้นเวลาล่วงเลยไปแม่ผู้เป็นหมาเกิดไม่สบาย นางหัวหอมผู้น้องก็ต้องปฐมพยาบาลแม่ด้วยตามลำพัง แต่อาการเจ็บป่วยของแม่ก็ไม่ดีขึ้นเลย นางหัวหอมจึงไปบอกพี่สาวคือนางหัวกระเทียมว่าแม่ไม่สบายให้พี่ไปบ้านเพื่อไปช่วยกันพยาบาลแม่ นางหัวกระเทียมบอก “กูไม่ไปหรอกมึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกันรวมทั้งแม่หมาด้วย” แล้วก็ขับไล่ให้นางหัวหอมไปให้พ้นบ้าน นางหัวหอมพอถูกพี่สาวไล่ก็ร้องไห้กลับบ้าน มาพยาบาลแม่ต่อไป แต่ไม่เล่าเรื่องที่พี่สาวพูดให้ฟังในที่สุดแม่หมาก็ตายไป แต่ก่อนจะตายนางหมาได้บอกกับนางหัวหอมว่าให้เอาร่างของแม่ห่อผ้าบูชาไว้ 10 ปี ไปแล้วค่อยมาเปิดดู นางหัวหอมก็ทำตามที่แม่สั่งไว้ ครั้นแล้วก็ไปบอกพี่สาวว่าแม่ตายแล้วพี่สาวก็บอกว่ามึงก็จัดการฝังก็แล้วกัน

ครั้นเวลาล่วงเลยไปถึง 10 ปี นางหัวหอมก็นึกถึงคำที่แม่สั่งขึ้นได้ก็ไปเอาซากของแม่ลงมาแก้ห่อผ้าดู ปรากฏว่าเป็นทองทั้งนั้นเลย ครั้นนางหัวกระเทียมรู้เรื่องว่าซากของแม่เป็นทองก็มาขอส่วนแบ่งจากน้องบ้าง นางหัวหอมก็ไม่ขัดข้องถือว่านางหัวกะเทียมเป็นพี่ นางหัวกะเทียมได้ไปก็ดีใจนำห่อผ้าไปบ้าน ครั้นไปถึงบ้านก็แก่ห่อผ้าดูปรากฏว่าเป็นกระดูกหมาทั้งหมด

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณย่อมได้ผลทางที่ดีตลอดกาล