ชีวิตของคนชรา

นายจิ๊ วงศ์หาญ ผู้เล่า

เมื่อลุงอายุได้ 17-18 ปี ตอนนั้นก็กำลังอยู่ในวัยรุ่นอยู่ ในสมัยนั้นรถยนต์ไม่ค่อยมีเหมือนในสมัยนี้ ผักปลาสมัยนั้นถูกมาก อุดมสมบูรณ์ ตอนนั้นมีความเป็นสุขเพราะอากาศดี ป่าไม้ยังเยอะอยู่ตอนนั้นมีคนมาจ้างไปทำศาลากลางที่วังโบราณต้องตื่นแต่เช้ามืด เพื่อที่จะหุงข้าว ทำกับข้าวเพื่อเตรียมพร้อมที่จะไปทำงาน ไปตั้งแต่เช้าประมาณ 2 โมงเช้าตามเวลาราชการ ก็ออกเดินทางในการเดินทางก็ไม่ได้มียานพาหนะ ใช้เดินไปทำให้การเดินทางนั้นช้าลง กว่าจะไปถึงวังโบราณก็สายงานที่ทำคือ ให้ขุดดิน ถมดิน เขาจะแบ่งเป็นช่อง ๆ โดยเอาคนทางภาคเหนือมาคุมงาน ถ้าวันไหนยังไม่ถึงเที่ยงก็จะทำงานได้ต่อไปอีก ในช่วงหนึ่งแบ่งไว้ว่าใครทำเสร็จช่องหนึ่งได้เงินประมาณ 80 สตางค์ สมัยก่อนเงินแพงทำทั้งวันได้เพียง 80 สตางค์ สองวันก็ได้บาทหนึ่ง ไปทำงานที่ศาลากลางอย่างนี้ทุกวัน สมัยนั้นกับข้าวกับปลามันถูกกว่าสมัยนี้มาก เงิน 50 สตางค์ก็อยู่ได้หลายวันสำหรับคนหนึ่ง แต่ถ้าทั้งครอบครัวก็ไม่พอ ก๋วยเตี๋ยวในสมัยก่อนราคาเพียง 3 สตางค์ ผักปลาในสมัยนั้นหาง่าย ไม่เหมือนในสมัยนี้ มีการตัดต้นไม้ มีการเอาเทคโนโลยีเข้ามาแทนจึงทำให้ทรัพยากรถูกทำลายลงเรื่อยมา แต่เงิน 50 สตางค์นี้ก็เลี้ยงครอบครัวของลุงคนนี้มาจนลูกของเขาโดยมีการศึกษาแต่งงานมีรากฐาน ทำให้เดี๋ยวนี้ลุงมีความสุขมาถึงวันนี้ก็เพราะความอดทนอดกลั้น มานะ หมั่นเพียร จึงเป็นตัวอย่างที่ดีแก่สังคมไทย