โรคห่า หรือโรคท้องร่วง

นางปราณี พลีขันธ์ ผู้เล่า

เรื่องนี้เกิดขึ้นนานมาแล้วตั้งแต่สมัยที่แม่ของข้าพเจ้าอายุเพียง 10 ปี ซึ่งได้เกิดขึ้นนานเป็นเวลาถึง 41 ปีมาแล้ว เรื่องก็มีอยู่ว่า มีโรคระบาดอย่างหนึ่งได้ระบาดเข้ามาในหมู่บ้านเรา โรคนั้น คือ โรคห่า หรือที่สมัยปัจจุบันก็คือโรคท้องร่วงนั่นเอง ในสมัยก่อนนี้จะเป็นโรคที่มีความอันตรายร้ายแรงมากเพราะในมัยนั้น การแพทย์ยังไม่ทันสมัยเหมือนปัจจุบันนี้ ถ้าหากเกิดโรคนี้ขึ้นจะทำให้มีคนตายเป็นจำนวนมาก และกลุ่มคนมุสลิมในหมู่บ้านก็เชื่อกันว่าสาเหตุของโรคนี้ก็คือเกี่ยวกับผีสางต่างๆ ตามความเชื่อของพวกเขา วันหนึ่งเขาคิดที่จะขับไล่ผีร้ายนี้หรือโรคห่าออกจากหมู่บ้านของพวกเขา และพอตกเวลากลางคืนเขาก็ได้จุดคบไฟเพื่อไล่ และขณะที่ไล่ก็กล่าวไปเรื่อยๆว่า “คอมซาตน อุตต้าฟีบีฮา ห่ารุนวะฮ์บา วะฮ์หาห่าตีมุอ วะละมุตสะต้อฟา วะลามุดซะต้อดา วะด้ารอบ้านา วะฟาฮ่าตีมุอ ลาเอลาฮ่าเอล้าเลาะฮ์” อ่านซ้ำไปเรื่อยๆ ดังนี้ ขบวนคบไฟไล่ผีหรือโรคห่าเดินทางตั้งแต่หน้ามัสยิดนุรุ้นยะมาล ไปตามหัวเกาะหาดทรายหมู่ 3 ไปทางบ้านโต๊ะอิหม่ามซันสามัญออกไปคลองสระบัวการเดินขบวนในครั้งนี้ทำให้หม้อที่คนพุทธแถวคลองสระบัวที่เขาปั้นไว้เสียหายเป็นจำนวนมาก พอเช้ามาพวกเจ้าของหม้อที่เสียก็ถามว่าใครทำ จึงรู้ว่าที่หม้อแตกเนื่องจากแขกไล่ผีหรือไล่โรคห่า หลังจากนั้นโรคห่าก็หายไปจากหมู่บ้านของพวกเรา พวกเราจึงอยู่กันอย่างมีความสุขจนถึงทุกวันนี้ และปัจจุบันก็เอาดุอาที่ไล่ผีหรือไล่โรคห่ามาเป็นเพลงกล่อมเด็กนอนเพราะช่วยป้องกันผีให้แก่เด็กด้วย