ประเพณีแห่นางแมวขอฝน

ชาวบ้านแพรกมีความเชื่อเรื่องการขอฝน ปีใดที่ฝนแล้งไม่ตกต้องตามฤดูกาลชาวบ้านจะชักชวนกันเเห่นางเเมว ทำกันเป็นประเพณีมีมาแต่โบราณ ชาวบ้านแพรกจะคุ้นเคยกับประเพณีนี้มาตั้งแต่เด็ก ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสืบต่อกันมาตั้งแต่ครั้งปู่ย่า ตายาย เนื่องจากการทำนาไร่แต่ก่อนต้องอาศัยฝนตามธรรมชาติ

จากคำบอกเล่าของคุณยายเปรื่อง สิงหพันธุ์ อายุ 102 ปี อยู่บ้านหมู่ 2 ตำบลสำพะเนียง อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ว่าครอบครัวของคุณยายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ตั้งแต่หลังสงครามโลก แม่ของคุณ ยายชื่อ ปลั่ง ลือพักต์ เสียชีวิตเมื่ออายุ 105 ปี เมื่อ พ.ศ. 2505 เล่าว่าประเพณีแห่นางแมวเป็นประเพณีเก่าแก่ที่ชาวบ้านแพรก ถือปฏิบัติกันมานานนับร้อยปี ท่านเคยร้องและร่วมขบวนแห่นางแมว ปีใดที่ฝนไม่ตกตามฤดูกาล ชาวบ้านจะเกณฑ์กันมาแห่นางแมวขอฝน และส่วนใหญ่เมื่อทำพิธีแล้วฝนก็ตกลงมาจริงๆ ระยะหลังๆ ฝนตกเหมือนกันแต่ตกน้อยไม่เหมือนสมัยก่อน

การแห่นางแมว กระทำกันในช่วง เดือน 5 ถึงเดือน 6 เฉพาะปีที่ฝนไม่ตกกระบวนแห่ประกอบด้วย คนหาบแมวซึ่งแมวที่ใช้ต้องเป็นแมวตัวเมีย เเมวเป็นสัตว์ กลัวน้ำ ตกใจง่าย และร้องเก่ง ต่อมาเป็นคนหาบข้าวปลาอาหารที่ชาวบ้านให้เป็นรางวัลมา ถัดจากขบวนหาบเป็นขบวนนักรำ ขบวนไอ้ขิก และขบวนนักร้องกลองยาว ขบวนแห่นางแมวจะร้องเพลงนางแมวขอฝน ทั้งร้องทั้งรำและตีกลองยาวอย่างครึกครื้นสนุกสนานไปตามหมู่บ้าน ชาวบ้านจะนำน้ำมาสาดไปที่ขบวนแห่ไม่สาดนางแมวและให้รางวัลพวกข้าวสารปลาย่าง ปลาเค็ม ไข่ต้ม หรือสิ่งของ สตางค์บ้าง ตามมีตามเกิด ปลาย่างนั้นสำหรับให้แมวกิน ของกินอย่างอื่นก็แจกจ่ายกันกินระหว่างแห่ ของที่กินไม่ได้ เช่น ข้าวสาร หอมกระเทียม ก็นำไปถวายพระที่วัด สตางค์ก็นำไปซื้อของ เช่น ถ้วยชาม